...es más cercana a la literatura que al arte"
Fotógrafo con caché dixit
miércoles, 10 de diciembre de 2008
"La fotografía...
Publicado por Carmen en miércoles, diciembre 10, 2008 0 comentarios
Etiquetas: Curros, Fotografía
martes, 9 de diciembre de 2008
domingo, 7 de diciembre de 2008
Cuentistas
Cosas de familia. Somos unos cuentistas profesionales.
Mi madre tenía una pasión partida en tres: Antonio Machado, que dio el nombre a mi hermana Guiomar; las leyendas de Gustavo Adolfo Bécquer, y Soria. Cuando yo era niña, paseábamos a menudo por aquel escenario mágico y, mientras mi padre se alejaba a hacer fotografías o a dormir la siesta, mi madre y yo nos sentábamos en la orilla del río Duero y viajábamos a su mundo romántico. Tan buena era contando aquellos cuentos oscuros que yo llegaba a ver a la mujer del Rayo de Luna corriendo por los bosques o a los monjes del Miserere saliendo de la ermita de San Saturio. Más de una noche me quedé en vela.
Los cuentos de Guiomar eran luminosos y de cosecha propia. Sus personajes fueron mis grandes amigos de la primera infancia. Le pedía con insistencia que me contara los mismos relatos porque, entre una y otra vez, siempre había algo nuevo. Hablaban de princesas valientes, de aventuras increíbles, salían arañas simpáticas y animalillos con cabeza. Mi preferido era el Camaleón López. Un personaje que surgía de su mano y que tenía una personalidad cautivadora. Hace poco apareció de nuevo después de tanto tiempo. Me vi con 27 años abrazando sus dedos, mientras ella lloraba de risa. No es para bromas, yo quería a ese bicho.
Las historias formaban parte de mi realidad y por mi casa pasaban brujos, hadas y duendes. Eran los amigos de mi hermana, de estética punk de la movida, que entraban encantados en el juego. Jorge siempre me amenazaba con convertirme en cerdito si no me callaba. Conseguía cortar mi verborrea al instante. Daba mucho miedo, ese pelo de punta, esos labios morados…"Mariconazo", le llamaba mi padre, y en su boca sonaba a algo verdaderamente peligroso. Sin embargo, siempre que venía a mi casa me pegaba a él como una lapa. Su dualidad cariñosa y aterradora me parecía del todo fascinante.
Ahora, la que fue mi casa, se ha vuelto a llenar de personajes queridos y fantásticos. La pequeña Candela es otra buena cuentista de 4 años que sabe aportar color a las fábulas de Guiomar. Marca de la casa. Ya ha comenzado a construir su propio universo, abierto, donde poder desparramar. Y es que, al igual que yo tiendo a provocar situaciones histriónicas o exageradas en mi vida diaria para luego poder contarlas, o mi hermano se juega el pellejo para traer aventuras del otro lado del océano, mi hermana es incapaz de decir en voz alta que las hadas no existen porque, ya sabéis, que cuando un humano pronuncia esas palabras, un hadita cae fulminada.
Publicado por Carmen en domingo, diciembre 07, 2008 5 comentarios
miércoles, 3 de diciembre de 2008
No es negligencia, es asesinato
From: Asamblea contra los Centros Cerrados de Menores <centrosychicxs@hotmail.com>
JUEVES 4 DE DICIEMBRE, 12:00 C/ GRAN VIA 14
No es negligencia, es asesinato.
El día 2 de diciembre, según han informado fuentes de la propia institución, se ha suicidado un niño de doce años en el centro de menores "Picón". Aún no se tienen muchos datos ni están totalmente claras las circunstancias de lo que ha ocurrido, solo se sabe que el niño fue encerrado en Picón hace aproximadamente 15 días. Este centro, gestionado por la Fundación O`Belen, lleva siendo denunciado por maltratar a los chavales desde hace más de dos años. En menos de dos meses cuatro chavales y una educadora han denunciado ante el IMMF malos tratos y violaciones graves de los derechos humanos. Tampoco se conocen las condiciones concretas en las que este chico estaba recluido. Esta noticia es atroz, pero por otra parte no termina de sorprendernos, ya que en "Picón" han sido constatadas prácticas como estas.
- Aislamiento: Se aplica durante al menos 24 horas continuadas a todos los chavales cuando ingresan. También se usa constantemente como forma de castigo. El aislamiento a menores esta prohibido por las Naciones Unidas desde 1990. Diversos estudios prueban que multiplica el riesgo de suicidio, especialmente en menores.
- Agresiones físicas y psicológicas. Varios chavales denuncian que se les tira al suelo y se les retuercen las extremidades para "contenerles cuando están nerviosos", también refieren insultos y humillaciones de todo tipo. Este verano un chico de 17 años tuvo que ser hospitalizado con el cráneo fracturado y varios más han sufrido contusiones y lesiones.
- Violación del derecho a la intimidad: cacheos, desnudos, registros, escuchas de llamadas, violación del secreto de correspondencia.
- Privación de libertad sin orden judicial: los chicos y chicas de "Picón" son recluidos en base a supuestos problemas psicológicos y pasan semanas enteras en el interior del recinto. A muchos se les impide acceder a la educación obligatoria.
- Medicación forzosa y sin supervisión facultativa. Los chavales de "Picón" también denuncian haber sido obligados a ingerir sedantes y antipsicóticos sin haber sido diagnosticados por un médico, y que pasan meses sin ver al psiquiatra que prescribe los fármacos o que las dosis son irregulares según las "existencias en el centro", lo que produce síndrome de abstinencia y otros efectos graves.
CONVOCAMOS A QUIENES QUIEREN APOYAR A LOS CHICOS Y CHICAS QUE AÚN ESTÁN ENCERRADOS EN PICÓN A CONCENTRARSE ANTE LA INSTITUCIÓN RESPONSABLE DE SU SUFRIMIENTO: EL INSTITUTO MADRILEÑO DEL MENOR Y LA FAMILIA.
QUE ESTA MUERTE NO QUEDE IMPUNE.
Publicado por Carmen en miércoles, diciembre 03, 2008 4 comentarios
Etiquetas: Todxs a la calle
martes, 2 de diciembre de 2008
Los susurros de "la Birkin"
y suena la voz de Jane Birkin. Sus susurros lánguidos no me entusiasman, pero no puedo evitar tenerle aprecio. Me lleva al recuerdo de un estudio, caído a cachos, desde donde se ve el cielo de Madrid.
Nuevo disco de esta seductora sesentañera.
Para Rú.
Publicado por Carmen en martes, diciembre 02, 2008 1 comentarios
Etiquetas: Música
lunes, 1 de diciembre de 2008
Agur!
Ayer descubrí a Mikel Laboa. Me encontré con él gracias a Bertolt Bretch. Buscaba canciones basadas en sus poemas. La red no contenía ni "Gaberako Aterbea" (Refugio Nocturno) ni "Liluraren kontra" (Contra la seducción), pero me permitó escuchar por primera vez Txoria Txori. Canción que ha ayudado esta mañana a mi abstracción diaria en el nudo de Manoteras.
Hegoak ebaki banizkio
neria izango zen
ez zuen aldegingo.
Bainan honela
ez zen gehiago txoria izango.
Eta nik txoria nuen maite,
Eta nik, eta nik, txoria nuen maite.
If i cut their wing
He could be mine
He couldn't escape
but in this way
he couldn't be a bird
And I loved the bird...
Agur Mikel, encantada de conocerte...
Publicado por Carmen en lunes, diciembre 01, 2008 3 comentarios
Etiquetas: Casualidades, Música
domingo, 30 de noviembre de 2008
Confesión
Me despierto y ya está aquí...mierda...no se quiere levantar, lo que ayer era buena idea hoy es motivo de preocupación...qué pesada...siempre cargada de nostalgia, de melancolía...
Por no hablar de su mal carácter...me obliga a estar alerta en todo momento, no sea que pague sus malos humos con la gente que aprecio...tiene la palabra envenenada, y violenta.
Pero ya le tengo cogida la medida...fruto de años de convivencia...últimamente la neutralizo con música...
Se calma...porque siente que le hago caso...y consigo que me deje en paz por un rato...lo que dura un tango...
Pastillita para rebajar los efectos de la posesión hormonal: La Chicana, Confesión.
Publicado por Carmen en domingo, noviembre 30, 2008 0 comentarios
Esta noche...cabaret
Pero chiquilla, te recomiendoalgo de seducción en los grititos:carnal me gusta el almay con alma la carne.
La castidad no puede rebajar la
lujuria;si estuviese hambriento me gustaría saciarme.Me apetece que la virtud tenga traseroy que el trasero tenga sus virtudes.
Desde que el dios
aquel cabalgó al cisnea más de una chica le da miedo,aunque también sufra con gustoque él se aferre al canto del cisne.
Publicado por Carmen en domingo, noviembre 30, 2008 1 comentarios
Etiquetas: Poesía, Rollito cultureta
domingo, 23 de noviembre de 2008
Fin de semana
Cena deliciosa. Celebramos que, cuando llega la cuenta, ya no se me pone la cara colorada.
Caras amigas beben por una despedida. Viaje a Hungría para visitarle en abril.
Zafarrancho de limpieza. Traslado mis basurillas a la habitación del caos.
Llega un paquete sorpresa. Castañas acompañadas de poemas.
Eu nacín dentro dun berce
onde tocar ninguén ousaba: quen puña
a mao non tornaba. Entre cidades e
cortes me desexan ver crecida e as
mulleres preguizosas comigo gañan a vida.
Sexo adolescente en un descampado. El segurata de la fábrica ya tiene una anécdota para contar.
Más viajes. ¿Londres en diciembre? ¿Brasil en agosto? Cuento de la lechera con mi sueldo de redactora.
Orgullo y complicidad en los ojos de mi hermano. ¡Cómo nos gustamos!
Carcajadas en el salón azul. Irene aterriza, le duele la cara de reírse…y de ser tan guapa.
Desencuentro en la hora de la cena. Mi optimismo choca, de nuevo, con otro desencantado. ¿Por qué se confunde libertad con dejadez? No consigo quitarme la cara de idiota…
Cervezas de reafirmación del trío de la puerta de atrás. Nuestro ego sigue intacto.
Domingo de trabajo. Tras la pantalla del ordenador, veo un parque solitario lleno de luz.
Publicado por Carmen en domingo, noviembre 23, 2008 10 comentarios
Preparadxs para á revolución postporno?
María Llopis, compoñente do desaparecido colectivo Girls Who Like Porno, encabeza o seu blogue cunha declaración de intencións que ben podería ser unha consigna revolucionaria: «fronte ao feminismo estatal, o movemento postporno». Na súa afirmación entendemos que o postporno supera o eido da pornografía para adentrarse nas tendencias máis activistas dos estudos e as loitas de xénero, é dicir, o feminismo queer teorizado por Judith Butler dende principios da década dos noventa. Precisamente o postporno xurde no mundo da arte a finais desa década coincidindo co momento da imparable «queerización» das loitas de xénero. A difusión vén da man da ex-actriz porno Annie Sprinkel, quen reutiliza para as súas performances o concepto de post-pornografía que o artista holandés Wink van Kempen empregara para describir un certo tipo de produción audiovisual que, malia conter elementos pornográficos ou eróticos, non perseguía un obxectivo non masturbatorio, senón político, crítico, intelectual ou humorístico.
O postporno diferénciase da pornografía convencional porque se nutre da filosofía punk do «Do it yourself» -é dicir, autoxestión e crítica ao sistema-, afastándose da complexidade do tipo de produción capitalista que caracteriza a industria cinematográfica, acusada esta de terse encargado de consolidar uns estereotipos machistas da feminidade e da masculinidade, así como de normativizar corpos e prácticas sexuais. A diferencia destas imaxes falocéntricas nas que os obxectos da representación eran as mulleres, xs trans, xs interxénero, incluso as bolleras e os maricas, e por suposto as actrices e os actores porno, no postporno todxs elxs convírtense en suxeitxs activxs, pasan a ser controladorxs e xestionadorxs da súa auto-representación, cuestionando os códigos estéticos, políticos e narrativos que conforman as coercitivas normas de xénero, as corporeidades e as sexualidades binarias: home-muller, masculino-feminino ou heterosexual-homosexual.
Máis aló da casi eurovisiva canción de La Casa Azul, a revolución sexual que formulan as plataformas de experimentación postporno preséntase como unha importante ferramenta subversiva que posibilita a transformación da sociedade heteronormativa e patriarcal na que vivimos. Así, o potencial deste movemento radica no seu labor de deconstrución do discurso hexemónico, ou dito doutro modo, na capacidade que ten de facernos repensar a sexualidade nun mundo tan profundamente hedonista como reprimido.
Polo tanto, o postporno é ante todo unha práctica performativa sexual e política. Participando nas xornadas FeminismoPornoPunk, organizadas por Beatriz Preciado en Arteleku, aprendín que é unha práctica vital; que arranca da cotidianeidade máis íntima para incidir na esfera pública coa súa faceta máis provocadora e activista. O seu valor radica no vivencial e na acción subversiva, mais para que toda praxe funcione require dunha teoría que a fundamente dotándoa de sentido. O postporno ataca directamente o núcleo duro da construción e a difusión das tecnoloxías constritoras do xénero producidas polo noso réxime «farmacopornográfico» –empregando o clarificador concepto acuñado pola devandita filósofa no seu último libro Testo Yonqui–, animándonos, deste xeito, a reapropiarnos destes mecanismos para poder reinventar novas formas e usos. No contexto estatal, os traballos de Post_Op, La Quimera Rosa, Ex-dones ou Go Fist Foundation, entre outrxs, tentan visibilizar outros desexos, outros corpos e outras prácticas sexuais; como poderían ser unha imaxinativa revisión dos códigos BDSM, unha reactualización das dinámicas butch-femme, unha resignificación do dildo ou o xogo paródico dos xéneros coa intención de multiplicalos e reformulalos «á carta».
Dende logo, a polémica está servida, e os detractores son múltiples e variados, incluíndo algunhas ramas do feminismo máis conservador; un debate, sobre a censura ou non da pornografía, que xa estivera candente –fundamentalmente no contexto estadounidense– durante os oitenta e que agora parece ser resucitado baixo unha nova e radical perspectiva.
(*) O emprego do «x» para referirme conxuntamente aos xéneros tradicionalmente considerados como feminino e masculino constitúe un xesto de respeito cara as persoas que non se corresponden con ningunha das dúas categorías; habería que entendelo como un modo de evitar esta discordancia de xénero.
Publicado por Carmen en domingo, noviembre 23, 2008 0 comentarios
Etiquetas: Pornolab
jueves, 20 de noviembre de 2008
¿Sabes portugués?
- No, pero mi compañera de piso es gallega.
A pesar de este chiste taaaaan malo…tengo trabajo!!!! Sí, damas y caballeros, están ustedes leyendo a una periodista con (por fin!) categoría profesional reconocida y remunerada.
Me presenté a una oferta de prácticas en una editorial. Pasé la primera entrevista y me llamaron para que fuera al día siguiente. El martes me estaba esperando el director de publicaciones que, para mi sorpresa, me dijo que mi perfil no era de becaria y que me habían incluido en un proceso de selección para un puesto de redactora. Flipé, claro. A continuación me entrevistó el director de la revista de fotografía para la que trabajaría y, después de más de media hora de preguntas semi-personales y de medio kilo de chascarrillos aún peores que el reproducido, me dio el trabajo.
¿Qué demuestra esto?
Que no me equivocaba al confiar en mi suerte…Esto responde a la mítica fórmula de “estar en el sitio adecuado en el momento justo” que ha dirigido la mayor parte de mi vida profesional. Aunque esta vez haya costado un poquito más, yo sabía que tarde o temprano iba a salir una buena oportunidad.
Que todavía hay gente honrada en este mundillo a punto de putrefacción y que, de nuevo el azar, me encuentra con ellos.
Ah…y que tuve que hacer una prueba de redacción en la primera entrevista del copón…tampoco me voy a quitar mérito.
Con el primer sueldo ronda de cervezas para todxs vosotrxs. Gracias por haber hecho que me lo crea. ¡Salud!
Publicado por Carmen en jueves, noviembre 20, 2008 5 comentarios
martes, 18 de noviembre de 2008
Inmersión

Para poder ver el vídeo desde Youtube, hay que instalar esta versión de Flash Player
Publicado por Carmen en martes, noviembre 18, 2008 2 comentarios
Etiquetas: Cine, Música, periodismo, Viajes
lunes, 17 de noviembre de 2008
Sigo excavando
Comencé el día mal. Otra entrevista de trabajo. Siempre salgo con cara de idiota. Con la sensación de que han estado jugando conmigo durante una hora. Cómo odio las entrevistas de manual de Master en Recursos Humanos. Antes se me daban de perlas, pero decidí dejar las estrategias para ser yo misma en todas las situaciones y claro…me comen con papas. Pero en esta ocasión jugué bien sin saberlo. Me llamaron para que mañana haga otra entrevista con el director de la publicación. Por lo visto, se admiten colgadas.
Y vuelvo a la radio, amigxs!! Se cerró (por ahora) el capítulo de la Cañada, así que he decidido aceptar una invitación para colaborar en Radio Enlace. Pasito a pasito. El próximo martes entraré en un maratón que organiza el área de la mujer por el día internacional contra la violencia de género. ¡Qué mono de palabras en el aire, de silencios, de música!
La música…ummmm. Mi curiosidad me va a llevar directa al alcoholismo porque las mejores conversaciones son siempre alrededor de una cerveza. En esta ocasión, la charla giró en torno a la música folclórica castellana, gallega, al flamenco, a la rumba…y apareció Radio Tarifa…
El fin de semana se cerró con una película que tenía pendiente desde hace meses…La doble vida de Verónica de Krzysztof Kieslowski… creo que no pillé todo el arsenal de simbología, o sí, o no…qué más da…me engañó la estética, la música…maravillosa.
Publicado por Carmen en lunes, noviembre 17, 2008 7 comentarios
domingo, 16 de noviembre de 2008
Escenas del 15N
Llegamos a la Bolsa...
y hasta la puerta del Congreso.
Gritar a un muro, y no acercarnos a los que siguen moviendo la rueda.
Publicado por Carmen en domingo, noviembre 16, 2008 0 comentarios
Etiquetas: Crisis, Croniquillas, Mis Fotos, Todxs a la calle
viernes, 14 de noviembre de 2008
El otro muro
Este día 15 saltan el muro. No el de Palestina, ni el de Ceuta, que también
pudiera ser. Pero los jóvenes que se autoconvocan este sábado ya han gritado
contra esos muros hasta enronquecer. Como sus padres y tíos hace décadas,
corearán “Abajo los muros de las prisiones”. Se sienten (y nos saben) presos de
un consumo y desarrollismo suicidas. Este sábado, cuando el G-21 se reúna, van a
exigirle que se disuelva. A ellos van a intentar “disolverlos” en las sentadas
que se harán a las 17:00 en las plazas de toda España. Saltarán de la Red a la
calle, sin red. Y lo celebrarán por todo lo alto, arrojándose sobre el muro que
han socavado y que sienten (parecieran los únicos) hundirse: el de Wall Street.
La llamada es global, apoyada incluso por los cristianos de base de los cinco
continentes (http://globaljusticeaction.wordpress.com/)Tras caer el Muro de Berlín, sus padres corrieron a coleccionar trozos, dejándoles como única herencia ideológica eso: ruinas, su derrumbe. Entonces, en 1989 –cuando también arrancó la insumisión a la mili– muchos estaban aún en la cuna. Diez años más tarde vieron a sus primos mayores invadir Seattle, coaligados con los sin rostro
del Sur. Bajo el pasamontañas de Marcos fueron altermundistas: el rostro de la
globalización anticapitalista, dispuesto a no ofrecer la otra mejilla. Les
llamaron antimodernos y primitivistas. Ahora el indigenismo ocupa cargos de
gobierno en América Latina y pone a la multinacional de papá firme. Y la
verdadera violencia de México se destapa como narcopolítica y narcopolicía… la
cinta snuff del capitalismo, de la que nadie quiso saber cuando se
filmaba.
Víctor Sampedro, para Público
Publicado por Carmen en viernes, noviembre 14, 2008 0 comentarios
Etiquetas: Crisis, Todxs a la calle
Todxs a la calle el 15-N
Este es el mensaje que me ha llegado ya por varias vías:
Publicado por Carmen en viernes, noviembre 14, 2008 1 comentarios
Etiquetas: Crisis, Todxs a la calle
jueves, 13 de noviembre de 2008
Maybe not
Canción que acompaña mis horas malgastadas en trabajo alineante e inútil para la universidad. Con algo me tendré que consolar...
We won’t have a thing
So we’d got nothing to lose
We can all be free
Maybe not with words
Maybe not with a look
But with your mind
Cat Power. Maybe not.
Vía Matt (that´s no dirty, man!)
Hoy, saliendo de la biblioteca, una luna llena inmensa me ha hecho llegar tarde a clase...consuelo de lunática...
Publicado por Carmen en jueves, noviembre 13, 2008 1 comentarios
miércoles, 12 de noviembre de 2008
Cosas mías
Mis amigas-hermanas, que lo son desde el Pleistoceno superior más o menos, me llevan diciendo desde los 14 años que mi historia daba, por lo menos, para un buen culebrón. A los 16 me regalaron un cuaderno y una pluma para ver si me animaba. Les di buena utilidad a esos regalos. Me acompañaron en la adolescencia y en mi primer viaje a Londres, pero no rellené ni una página con un episodio tormentoso.
Ha llovido desde entonces, y la historia lejos de quedarse parada se ha ido enriqueciendo con mil anécdotas estadísticamente poco probables. El azar predispone, pero reconozco que también yo he ido fabricándome una existencia, cuanto menos, peculiar. Y feliz, ¡qué coño! Como hoy bien me decía Elisa, disfruto de la bendición del “colgao”. Sobre eso, quedan palabras pendientes.
Parece que ya es hora de que saque a pasear mis demonios. No es muy grato, la verdad. Os haré caso porque se dice que para aprender a escribir lo mejor es empezar a hablar de uno mismo. No lo he hecho antes porque no me apetecía escarbar en la mugre y porque, hasta ahora, no me visto como alguien capaz de jugar con las letras. Pero habrá que empezar a creérselo.
Bien, es hora de daros (y darme) el gustazo. Atentos cibercotillas, se aproxima una historia bien morbosa!!
Pero casi empiezo mañana…
Publicado por Carmen en miércoles, noviembre 12, 2008 2 comentarios
Etiquetas: Entrañas
Españolearrrr!!
Vía Raúl
Publicado por Carmen en miércoles, noviembre 12, 2008 0 comentarios
Etiquetas: Ja ja
lunes, 10 de noviembre de 2008
Punto muerto
A ambos lados de los escasos metros de calle segura, termina Marruecos y comienza la zona comercial donde los yonkis son esclavos de los mercaderes que proporcionan drogas a todos los estratos de la sociedad. No se mezclan con los vecinos, pero sus residuos pueden tropezarse con algún zapato. La pequeña Houda tuvo suerte “Todavía tenía el líquido naranja, no estaba infectada”. Quizás la experiencia le quitó el miedo para enfrentarse a los zombies. Cuando se acercan al Fanal la niña les amenaza con llamar a la policía.
El Fanal, 500 metros de calle, sus casas. Su universo, su celda.
Cada viernes, un grupo de gente nos acercamos a ese pequeño Marruecos de medio kilómetro cuadrado con la intención de sacar adelante el proyecto Bordergames. Y a medida que pasan las semanas, nuestro ánimo se va acercando al estado en el que se encuentra el trabajo. Punto muerto.
Nos enfrentamos a varias situaciones que, en su conjunto, nos deben decir algo.
Incoherencia
Educadoras sin formación a cargo de un grupo de chavales que viven en Marruecos y viajan diariamente a otro continente. Encerrados en un agujero olvidado por el sistema y enterrado por la basura de la ciudad. Ellas les ayudan con sus deberes, les dan cariño y les proporcionan juegos para divertirse y desconectar. Pero no les muestran lo que es la realidad fuera de allí. Consienten las rencillas mafiosas que se crean entre los líderes del grupo. Y participan: convencer al líder para que le siga el resto.
Desmovilización.
El espacio es pequeño, son pocos. Los adultos están organizados por clanes familiares sin base. No existe un movimiento común para luchar por sus derechos. Reina la desconfianza hacia el exterior.
¿Sentarse frente al ordenador o echar un partido de fútbol?
Frente a la cámara, los chicos hablan de los problemas de la Cañada sin tapujos. Reivindican sus casas, sus espacios, sus derechos. Pero siempre queda la duda de si son ellos mismos o están representando un papel para nosotros. Les gustan las fotos, los vídeos, contarnos historias. Pero no tienen ningún interés en reflejarse a través de un videojuego. ¿Pereza por el esfuerzo que conlleva o no quieren verse desde fuera?
D: “Joder chicos, para vosotros todo es una mierda. Las fotos son una mierda, el videojuego es una mierda…”
M: “Es que vivir en La Cañada es una mierda”.
Publicado por Carmen en lunes, noviembre 10, 2008 1 comentarios
Etiquetas: bordergames, cañada, textos

